Aktualnie grane.

[SALADYN]

Nie dziękuje, sam sprawdzę.

[Lazuli Lapis]

Arec ja wiem że to się nazywa art deco, no trudno żebym swojego ulubionego stylu nie kojarzyła tylko nie podałam go z nazwy. Poza tym przez "styl" miałam na myśli trochę szersze pojęcie niż samo art deco. A skojarzenia ze starą częścią Aperture były od razu, trudno żeby nie

[kALWa888]

Dwójka jest bardzo wtórna, ale wspominam ją dobrze (choć grałem tak dawno, że niewiele pamiętam) - no i nie jest stworzona przez Levine'a. Trójka jest bardzo fajna, ale znów zbyt długa na to co oferuje. Ciągle robimy to samo i w pewnym momencie wkrada się znużenie. No ale mimo wszystko dobra gra, warto sprawdzić choćby dla samego artyzmu i tej ciekawej wizji.

[Gillian]

Trzeba pamietac ze trudno szukac genialnego gameplayu jedynki w Infinite. To tylko marna strzelanka na szynach i lepiej od razu z takim podejsciem grac, bo mozna sie mocno zawiesc.

[Faja]

To w jedynce byl genialny gejplej?

[Gillian]

Oczywiscie. Polegal na czyms wiecej niz parciu przed siebie mordujac wszystko dookola.

[Faja]

Prosze Cie polegal dokladnie na tym. Szlo sie za glosem Rajana i sie likwidowalo siostry i tak cala gre. Fest genialny gejplej

[Gillian]

Albo nie likwidowalo. Porownaj sobie konstrukcje Rapture i Columbii. W Rapture mielismy zlozone z wielu pomieszczen levele, na ktorych mielismy rozne zadania do wykonania aby ruszyc dalej. W Columbii to glownie korytarze i killromy. Cala glebie systemu plazmidow itd tez szlag trafil.

[Faja]

Jaka glebia plazmidow?

[SALADYN]

Jaka glebia plazmidow?

Podpalasz przeciwnika, ten się ratuje skokiem do dołku z wodą a ty mu poprawiasz prądem. Całkowita dowolność kombinowania i wyboru w co zainwestować też była czymś rzadko spotykanym w grach FPP.

[Faja]

W Infinite bylo to samo

[Herbaciarz]

Zaczynam ogrywać Wiedźmina - a tak swoją drogą moja lista gier które mam zamiar ograć/przejść/przeszedłem

https://docs.google.com/spreadsheets/d/ ... =173046382

Legenda: zielony (przeszedłem), bardziej zielony (przeszedłem przynajmniej 2razy, albo na 100%), żółty ogrywam aktualnie/mam tam sejva, biały wiadomo dopiero zagram

[SALADYN]

Wow, cała lista, prawo Murphy'ego jest jednak nieubłagane i lista ci w niczym nie pomoże

[Herbaciarz]

Liczę, że może do 2020 roku chociaż ogram z 60% tych tytułów...

Lista się powiększa, a czasu coraz mniej...

[Osvelot]

Zaczynam ogrywać Wiedźmina - a tak swoją drogą moja lista gier które mam zamiar ograć/przejść/przeszedłem

https://docs.google.com/spreadsheets/d/ ... =173046382

Legenda: zielony (przeszedłem), bardziej zielony (przeszedłem przynajmniej 2razy, albo na 100%), żółty ogrywam aktualnie/mam tam sejva, biały wiadomo dopiero zagram

Kopiowałeś tytuły gier na 3DSa ze strony Łowców Gier?

Spoiler:

Twoją następną linią jest "Tak, skąd wiedziałeś?"

[Herbaciarz]

Zaczynam ogrywać Wiedźmina - a tak swoją drogą moja lista gier które mam zamiar ograć/przejść/przeszedłem

https://docs.google.com/spreadsheets/d/ ... =173046382

Legenda: zielony (przeszedłem), bardziej zielony (przeszedłem przynajmniej 2razy, albo na 100%), żółty ogrywam aktualnie/mam tam sejva, biały wiadomo dopiero zagram

Kopiowałeś tytuły gier na 3DSa ze strony Łowców Gier?

Spoiler:

Twoją następną linią jest "Tak, skąd wiedziałeś?"

Haha.. nie! Z antyweba: http://antyweb.pl/w-co-grac-na-nintendo ... -pierwsza/ ale pewnie oni kopiowali z Łowców Gier

[Solidny]

Wow, cała lista, prawo Murphy'ego jest jednak nieubłagane i lista ci w niczym nie pomoże

Bez kitu, ja mam cały system na Steamie - gry rozpoczęte są w Ulubionych, a następne w kolejce do ogrania mają osobną listę. I ta druga leży nietknięta od LAT, za to przychodzą nowe po wszelakich promocjach

BTW ktoś chętny na multi w Uncharted 4 ? Jest dobry.

[SALADYN]

Ty solidny nie masz listy tylko bibliotekę więc jak nie będziesz miał w co zagrać to odpalisz steam i sobie coś wybierzesz. Ja mam podobnie ale moja bibliotek leży jeszcze na cudzych półkach.

[uci]

Uci goes Nintendo - więc od wczoraj leci Bravely Default - w sumie druga po NieR gra do kupna której ostateczny gwóźdź wbił ost.

Na obecną chwilę mogę powiedzieć że jest to kopiuj-wklej z FF5 (w pozytywnym sensie) z paroma smaczkami, bajerami innymi takimi żeby gra wyglądała na coś nowszego. Ale jak na razie najbardziej mnie zassało właśnie to że jest to powrót do klasycznych czasów jRPG jak fajnale 1-6 czy ich pochodne.

[ArecaS]

Na obecną chwilę mogę powiedzieć że jest to kopiuj-wklej z FF5 (w pozytywnym sensie)

...czyli jak jednym zdaniem przekonać Arka do gry.

A żeby nie było offtopa, to w wolnych chwilach między nauką do egzaminów a pracą szpilam sobie w Mankind Divided. Nie ma to jak 7h biegać po Pradze i nawet nie tknąć wątku fabularnego.

[Herbaciarz]

Ty solidny nie masz listy tylko bibliotekę więc jak nie będziesz miał w co zagrać to odpalisz steam i sobie coś wybierzesz. Ja mam podobnie ale moja bibliotek leży jeszcze na cudzych półkach.

U mnie jest ten problem, że nawet co niektóre tytuły mam zamiar zagrać już dawno kupiłem, a nawet nie otworzyłem pudełka...

[Solidny]

Wybaczcie długaśnego posta, ale gra jest dla mnie na tyle nowym doświadczeniem, że po prostu było o czym pisać . A i tak straciłem trochę czasu na skracaniu tekstu.

Ostatnio wieczorami zacząłem rutynowo odpalać Persona 4 na moim skrzeczącym już ps2. I rutyna to najlepsze słowo na opisanie gry. To jest wręcz symulator miłośnika jrpg.

W skrócie: żyjemy sobie w małym miasteczku, chodzimy do szkoły i decydujemy jak i z kim spędzamy wolny czas. Trzeba umiejętnie zaplanować tydzień żeby starczyło czasu na: zajęcia dodatkowe, dorywczą pracę, poznawanie ludzi i wreszcie... walczenie z potworami w losowych lochach wewnątrz świata po drugiej stronie ekranu telewizora.

Ten tytuł to pouczająca lekcja tego, jak godzić codzienne życie z graniem i innymi nałogami czy formami izolacji. Ratowanie ludzi ze świata tv przypomina wyciąganie znajomych z depresji poprzez spędzanie z nimi więcej czasu, a następnie uczenie ich samokontroli i dozowania czegoś, co ich uzależniło. W zasadzie to cała terapia, bo ratowani muszą najpierw zaakceptować część siebie, którą podświadomie wypierają. Nie wiem czy dobrze się wyrażam, mam za niski level Ekspresji .
Ogólnie wygląda na to, że gramy ekipą nastoletnich psychoterapeutów, którzy kolejno pomagają sobie nawzajem i poszerzają swoje szeregi... walcząc w lochach z potworami.

Bardzo ciekawe jest jednak to, że większość rzeczy które robimy pięknie się ze sobą łączy - z tego co słyszałem w Persona 3 jest pod tym względem lepiej, ale nie mogę się sam wypowiedzieć. Otóż robiąc te wszystkie codzienne rzeczy, zwiększamy siłę Person - takich pokemonów, którymi walczymy - przez co lochy łatwiej się przechodzi, a ludzi szybciej ratuje z dołka.

Nie wystarczy więc grindować i levelować w lochach, trzeba spędzać czas ze znajomymi i rozwijać się na zajęciach dodatkowych. Niestety nie widzę żeby samo łażenie po lochach jakoś pozytywnie wpływało na życie codzienne, może na tym polega wyższość systemu Persona 3, nie wiem . Sprawia to jednak, że wszystko poza lochami, wciąga mnie niesamowicie.

Największą wadą gry są właśnie te lochy. Do bólu typowe i męczące, standardowy grind, gdzie tracimy progres po 40 minutach nudnego naparzania. Fuj, nie lubię. Trochę ratuje wszystko konwencja, bo można przejść do połowy, zawrócić i spróbować znowu po kilku dniach, jak już powiększymy sobie statystyki poprzez zajęcia dodatkowe czy nowy sprzęt, na który zarobiliśmy w pracy. Można to jednak było zrobić lepiej.

[kALWa888]

Jesteś kolejną osobą która przyprawia mnie o wyrzuty sumienia, że nie znam tej serii. Chciałbym jednak zacząć od trzeciej części, albo nawet tych wcześniejszych i tak sobie to ciągle odkładam niewiele starając się o nabycie wspomnianych produktów. Ogólnie chciałbym poznać całe Shin Megami Tensei, bo uniwersum zapowiada się bardzo ciekawie.

[Solidny]

No to cieszę się, że mimo wszystko udało mi się stworzyć pozytywne wrażenie, bo choć dungeony mnie męczą okropnie, to jednak prę do przodu, bo czuć, że warto. W takim Ni no kuni na przykład nie wytrzymałem

Najmocniejszą częścią gry są właśnie relacje z tymi wszystkimi postaciami. Można chodzić na zajęcia dla podbijania statów, ale jednak szybko stawało się to dla mnie czymś więcej. Czasami podejmowałem nielogiczne decyzje i odchodziłem od swoich planów, bo któraś z postaci miała doła i chciała żebym spędził z nią czas. Taki ze mnie nieasertywny chłopak

[kALWa888]

To co tam odrzuciło Cię od Ni No Kuni? Mi w tej grze (i to bardzo) nie pasuje jedynie system walki. Reszta natomiast mocno mnie zauroczyła - ten piękny, bajkowy świat, design potworków i fabuła. Może dlatego, że uwielbiam animacje od Ghibli, a tam tego sporo jednak.

[Gillian]

No właśnie jak ktoś lubi Ghibli to nie ma rady, żeby NNK nie zauroczyło. To była przepiękna gra. Muzyka do dziś gra mi w głowie

[Solidny]

W sumie nigdy nie napisałem o Ni no kuni, a kilka razy chciałem . Chyba nie miałem ochoty przez godzinę siedzieć i pisać posta w którym tylko marudzę.

Cały początek gry to magia. Rozpoczęcie historii w świecie realnym jest świetnym zabiegiem, który uwydatnia wyjątkowość tego magicznego. Nie przeszkadzała mi jeszcze ilość scenek i tutorializacja gry. Początek, spoko, musi być tutorial. Później jednak straciłem poczucie jakiegokolwiek balansu.

Najbardziej, ale to najbardziej irytuje traktowanie mnie jak debila wszędzie tylko nie w walce. Bardzo podoba mi się motyw szukania właściwego czaru do właściwej sytuacji (tłumaczenie języka zmarłych, przelewanie emocji itp), ale na litość, 15h na liczniku a oni mi dają podpowiedzi przy każdej okazji, przez co nawet nie mam okazji do samodzielnego myślenia. Z drugiej strony są questy, gdzie godzinę łaziłem i nie wiedziałem co zrobić, bo nie mogłem znaleźć jednego z czterech zagubionych gołębi. No trudno, gra dla dzieci, prawda? NIE!

System walki wydaje mi się być zrobiony do innej gry. Na początku nawet mi się podobał, coś świeżego, ale później faktycznie już tylko walczyłem bardziej z menusami niż z przeciwnikami. Najgorsze cechy systemu turowego w czasie rzeczywistym - tak się nie robi. W grze, gdzie trzeba grindować przez dziesiątki godzin, system walki powinien być kosmicznie dobry, żeby mnie utrzymać przy sobie. Skyrim też mnie znudził przez nieciekawą walkę. Ale nawet nie to jest problemem, tylko poziom trudności jaki został zbudowany w tym systemie.

Jeśli chodzi o zagadki, gracz jest debilem. Ale walka? Gram na normalnym poziomie trudności, a czuję się jakby mnie zapisano na igrzyska olimpijskie. Nie przeczę, jestem trochę ciulem w erpegach, ale w takim Final Fantasy bardzo niewiele musiałem grindować żeby czuć progres.
W Ni no kuni miałem momenty, że zbierałem i szkoliłem pokemony dla przyjemności. Naprawdę się wkręciłem i je zbierałem, szkoliłem, pomagałem w ewolucji. Jak wróciłem do fabuły, przez chwilę miałem spokój i płynąłem do przodu. Jedną lokację później już trafił się boss, z którym ledwo dałem radę, a potem, znowu po grindzie, następny mnie zablokował całkowicie.

Po tej sytuacji się poddałem. Jakoś bym to zdzierżył, gdyby nie to, że w dialogu Pan Pirat (nie pamiętam jak się nazywa, daje nam statek ), po tym jak ledwo pokonałem jego potwora, powiedział mi, że gdybym miał chociaż jednego pokemona na ostatnim poziomie ewolucji, rozwaliłbym go bez problemu. No jasna cholera miałem nawet kilka! Nawet wylevelowane, nie jakoś maksymalnie, ale kurde nie wstydziłem się ich! No coś tu jest nie tak.

I ja to wszystko jakoś bym jeszcze przełknął. Naprawdę. Ale ten świat fantasy, poza kilkoma miejscami, jest dla mnie nudny i mało pomysłowy. Same standardowe lokacje. Na chwilę odzyskałem wiarę w grę, jak trafiliśmy do wioski wróżek, które zamiast serc miały zepsute poczucie humoru i trzeba było wejść do wnętrza matki i pomóc dzieciom w łożyskowym przedszkolu . Genialne, ale to był krótki fragment.

I wreszcie same postacie zbytnio nie imponują. Czarny charakter nic nie robi i tylko fajnie wygląda, bohater trochę niekumaty (przez co te wszystkie irytujące podpowiedzi, dlatego jeszcze bardziej go nie lubię), ta blondyna też jakaś nijaka. Ten złodziej i jego przeszłość są ciekawe, ale potencjał nie był wykorzystany i nie wyniknęły z tego żadne ciekawe interakcje, blondyna jest dla niego okropnie wredna bez wyraźnego powodu, przez co jeszcze mniej ją lubię - na początku można to zrozumieć, ale później mogli się już zaprzyjaźnić czy coś - a tu nic. Dalej pewnie się jeszcze dużo dzieje, ale dla mnie to było ZA WOLNO i za dużo irytacji przy średniej nagrodzie.

Chciałem jeszcze kiedyś spróbować, bo Persona mnie znowu nakręciła na jrpg, ale nie spieszy mi się.

[kALWa888]

W takim razie nie wydaje mi się by był sens przekonywać się na siłę do tej gry. W walce trzeba po prostu bronić się w odpowiednich momentach, a każdy atak ze strony przeciwnika jest w jakiś sposób "zapowiedziany". Ponadto trzeba odpowiednio ustawić zachowania towarzyszy. Esther jak wiadomo leczy (choć mimo ustawienia by skupiała się na leczeniu, ta i tak zbyt długo czekała żeby zacząć i w efekcie umierałem oddając to w jej ręce). No i trzeba korzystać z tego all-out-attack i defense, żeby te tępe dzidy ciągle nie umierały. Poza tym nic więcej nie jestem w stanie doradzić, bo ten system jest naprawdę mocno ograniczony, ale o tym wiesz .

[Solidny]

W takim razie nie wydaje mi się by był sens przekonywać się na siłę do tej gry. W walce trzeba po prostu bronić się w odpowiednich momentach, a każdy atak ze strony przeciwnika jest w jakiś sposób "zapowiedziany". Ponadto trzeba odpowiednio ustawić zachowania towarzyszy. Esther jak wiadomo leczy (choć mimo ustawienia by skupiała się na leczeniu, ta i tak zbyt długo czekała żeby zacząć i w efekcie umierałem oddając to w jej ręce). No i trzeba korzystać z tego all-out-attack i defense, żeby te tępe dzidy ciągle nie umierały. Poza tym nic więcej nie jestem w stanie doradzić, bo ten system jest naprawdę mocno ograniczony, ale o tym wiesz .

Może odpalę na easy i będzie git . Tak, korzystałem z tego wszystkiego, chociaż nie pamiętam już zbyt dokładnie. Mimo tych wkurzających elementów, trochę w nią pograłem. Coś w sobie ma, dlatego jeszcze raz mógłbym spróbować. W innym trybie życia może lepiej się sprawdzi. Czasami po prostu jest ochota i warunki na grind.

[kALWa888]

Ja ostatnio wbiłem platynę w NNK i serio, podczas fabuły ani razu nie odbiłem na bok, żeby trochę podbić poziomu. Fakt, robiłem zadania poboczne i automatycznie trafiałem na więcej walk, no i robiłem też te zlecenia, więc tam miałem okazję też trochę tego exp zdobyć, bo to silniejsi przeciwnicy. Ale grind zaatakował mnie dopiero podczas wbijania platyny i rozwijania potworków do maksymalnego poziomu. Poza tym nie było takich sytuacji. Moi bohaterowie używali głównie tych stworków, których otrzymali na początku przygody. Warto też pograć w kasynie, jest łatwy sposób na wygranie naprawdę potężnych stworków, ale o tym dowiedziałem się już po przejściu fabuły.

Ogólnie jak na Level-5 to gra jest bardzo prosta. Taki Dragon Quest VIII każe nam podbijać poziom doświadczenia już przed pierwszym bossem, który pojawia się... ja wiem, może 2 godziny od początku? White Knight Chronicles to już w ogóle hardkor, podobno 600h do platyny trzeba poświęcić, ale z fabułą zmieściłem się w 30.