XI: Tortura

Wszystkie trzy mapy połączyły się i wybuchły w punkcie kulminacyjnym MGS2, a ich rozpad odwrócił związek na linii Gracz-Aktor. Do tej pory to Gracz decydował o tym jak powinien zachować się Raiden, na przykład czy ma bić zakładników. Gdy Raiden zmienił się z Aktora w Postać to on przejął kontrolę nad decyzjami w jaki sposób Gracz ma grać.

Punkt kulminacyjny rozpoczął się gdy Arsenal Gear został aktywowany i zaczął ruszać. Solid Snake zdradził Raidena i oddał go w ręce terrorystów, dzięki czemu mógł dostać się na pokład Arsenal Geara. Terroryści rozebrali Raidena, oraz zabrali mu sprzęt (ohoho jaka piękna dwuznaczność – przyp.tłum.), po czym przykuli go do obrotowej maszyny tortur przypominającej tę do której przykuty był Snake w MGS1, dokładnie odwzorowano byłe więzienie Snake’a.

MGS2 odwróciło oczekiwania, które pojawiły się z powodu identycznej formy. MGS1 zmusiło Gracza do naciskania klawiszy by utrzymać Solid Snake’a przy życiu. Gdyby Snake umarł Gracz nie mógłby wybrać opcji Continua. MGS2 całkowicie pozbawiło ten moment napięcia. Solidus Snake zaczął dusić Raidena, któremu szybko zabrakło tlenu, a Gracz musiał wciskać klawisze by Raiden przeżył, jednak sekwencja ta trwała za krótko by zabić Raidena nawet gdyby Gracz nie dotknął kontrolera.

Cela w MGS2 dostarczał najbardziej wyrazistych formalnych i wizualnych odniesień do MGS1, przy okazji też najmocniej zniszczyła oczekiwania Gracza. W jedynym środowisku całkowicie skopiowanym z MGS1, MGS2 odmówiło graczowi zarówno napięcia jak i oczyszczenia które pamiętał.

MGS2 agresywnie zaczęło podkreślać swoją wyjątkowość, zaczynając od odróżnienia Raidena od Solid Snake’a. Solidus opowiedział o historii Raidena, który był dziecięcym żołnierzem w jego oddziale w czasie wojny domowej w Liberii w latach 80-ych ubiegłego stulecia. Po wyjściu Solidusa Ocelot powiedział Raidenowi, że są ‘we wspomnieniach o Shadow Moses’, czyli wewnątrz wspomnień o MGS1.

Nie jest przypadkiem, że MGS2 wywołało farsę w rozdziale na Big Shell parę minut po odkryciu historii Raidena. Tim Rogers bardzo dobrze opisał to w eseju 'Śniąc w Pustym pokoju’ scena w celi tortur ukazała Raidena jako Aktora gry. Zestawiony z tą rolą Raiden zrozumiał kim jest. Krzyknął, a głos mu się załamał.

Raiden chciał odrzucić prawdę.

XII: Nagi Bieg