ICBM to typ rakiet dalekiego zasięgu. Dystans, jaki pocisk może pokonać od miejsca startu przekracza w linii prostej 5500km. Rakiety te tworzone są głównie z myślą o broni nuklearnej. Część z nich dysponuje możliwością przenoszenia nawet kilku głowic jednocześnie. Co ciekawe, nowe projekty ICBM rozważane przez Stany Zjednoczone miałyby nie przenosić głowic eksplodujących. Ich siła rażenia uzależniona byłaby od dużej prędkości osiąganej przez rakietę w momencie uderzenia w cel, co skutkowałoby potężnymi zniszczeniami. Zgrozę, jaką budzić może broń, poza ogromnym zasięgiem i siłą ognia zwiększa fakt, iż pocisk może zostać wystrzelony zarówno z jednostek naziemnych, oraz okrętowi podwodnych. Oznacza to, że rakieta mogłaby być wystrzelona z nieomal każdego miejsca na Ziemi.

Warto również wspomnieć, iż ICBM to pociski mogące pochwalić się największym zasięgiem. Podział rakiet balistycznych przedstawia się następująco:

a) Pociski międzykontynentalne (Intercontinental Ballistic Missile – ICBM) o zasięgu powyżej 5500 kilometrów.

b) Pociski pośredniego zasięgu (Intermediate-range Ballistic Missile – IRBM). Od 3000 do 5500 kilometrów.

c) Pociski średniego zasięgu (Medium-range Ballistic Missile – MRBM). Od 1000 do 3000 kilometrów.

d) Pociski krótkiego zasięgu (Short-range Ballistic Missile – SRBM) o zasięgu do 1000 kilometrów.

Przypisywanie pocisków do odpowiednich kategorii jest konieczne, jednakże granice wytyczające owe przedziały są obrane nieco samowolnie poprzez Stany Zjednoczone. Ramy te nie są akceptowane przez wszystkie instytucje w każdym zakątku świata. Innymi słowy, w różnych częściach globu pociski zalicza się do odmiennych kategorii.

Wszystkie pięć narodów, zasiadających w Radzie Bezpieczeństwa ONZ, dysponuje systemami ICBM w postaci wyrzutni rakietowych umieszczonych w okrętach podwodnych. Dodatkowo, Rosja, USA i Chiny posiadają także stacjonarne, naziemne silosy rakietowe. Rosja i Chiny są również w posiadaniu mobilnych jednostek wystrzeliwujących tego typu pociski balistyczne.

Pojawiły się także informacje, jakoby Indie opracowywały nowy rodzaj rakiety balistycznej o nazwie Agni 4. Według pogłosek pocisk ten miałby wytyczyć nową granicę zasięgu międzykontynentalnych rakiet balistycznych, która sięgnęłaby 6000km. Spekulacje mówią również o tym, że Hindusi stale pracują nad zupełnie nowym typem pocisku ICBM o nazwie Surya. Brak jednak jakichkolwiek wiarygodnych źródeł, które potwierdzałyby istnienie tego projektu, ani informacji na temat samego pocisku. Agencje wywiadowcze donoszą, że także i Korea Północna opracowuje własny rodzaj rakiety ICBM. Koreańczycy przeprowadzali w przeszłości badania nad dwoma typami rakiet, jednakże w obu przypadkach testy (w 1998 i 2006 roku) wykazały, że pociski nie spełniają oczekiwań.

W 1991 roku rządy Stanów Zjednoczonych i Rosji podpisały traktat START, który traktował o ograniczeniu liczby silosów przeznaczonych do wystrzeliwania ICBM, a także o zredukowaniu ilości samych pocisków.

Fazy lotu:

a) Faza wznoszenia. Trwa od 3 do 5 minut. Wysokość, na jaką przenosi się pocisk w końcowej części tej fazy wynosi od około 150 do 400 km i zależna jest od obranej trajektorii lotu. Przeciętna prędkość pocisku wynosi tutaj 7 km/s.

b) Faza środkowa (nazwijmy ją fazą lotu właściwego). Trwa około 25 minut. Trajektoria lotu przypomina fragment elipsy, oznacza to, iż pocisk na początku fazy wciąż wznosi się, a po osiągnięciu najwyższego punktu opada. Przeciętnie rakieta osiąga w tej fazie wysokość 1200km. Pocisk może odrzucić na tym etapie kilka niezależnych, mniejszych głowic, oraz wspomagające przebicie się przez obronę wroga wabiki w postaci pełno wymiarowych głowic.

c) Faza końcowa. Rozpoczyna się ona w momencie, gdy pocisk opadnie na wysokość 100km. Trwa około 2 minut. Prędkość pocisku wynosi: 4 km/s dla najnowszych rakiet ICBM, 1 km/s dla starszych typów ICBM. To etap, w którym rakieta zbliża się i w ostateczności uderza w cel.

Historia

Opracowaniem pierwszych ICBM, A9 i A10, których zamierzeniem było zbombardowanie Nowego Jorku i kilku innych amerykańskich miast, zajęła się w okresie panowania nazizmu grupa naukowców pochodząca z Niemiec, znajdująca się pod wodzą Wernehera von Brauna. Przedsięwzięcie nosiło nazwę Projekt Ameryka. A9 i A10 początkowo miały być sterowane poprzez radio, jednakże później zdecydowano się na ręczny system kontroli. Kolejną inicjatywą niemieckich naukowców było testowanie pocisków przeprowadzone w styczniu i lutym 1945 roku. Pierwowzorem dla ICBM stać się miał niemiecki pocisk V-2, również zaprojektowany przez von Brauna; wykorzystany pod koniec II. Wojny Światowej do zbombardowania brytyjskich i belgijskich miast. Wszystkie te rakiety uciekały się do płynnych gazów napędowych. W trakcie wojny, von Braun, a także kilku innych istotnych naukowców niemieckich, przeszło na stronę USA, aby pracować dla armii amerykańskiej podczas operacji Paperclip, opracowując nowe IRBM i ICBM.

W 1953 roku ZSRR zainicjowało, pod kierownictwem inżyniera Sergieja Koroljowa, program mający na celu produkcję ICBM. Koroljow skonstruował R-1, wierną kopię rakiety V2, bazując na zdobytych informacjach o tym pocisku. Następnie usprawnił ów projekt i stworzył pocisk R-7, który przetestowano w sierpniu 1957 roku. Próby wypadły pomyślnie. Pocisk umieszczono nawet w pierwszym sztucznym satelicie kosmicznym, Sputniku.

W Stanach Zjednoczonych rywalizacja pomiędzy firmami produkującymi broń rozwijała się bardzo powoli, szczególnie, jeśli chodzi o ICBM. USA rozpoczęło badania nad tego typu pociskami w 1946 roku. Efektem prac badawczych był wczesny prototyp ICBM o nazwie MX-774. Jednakże fundusze przeznaczone na ten projekt zostały odebrane, a testy zakończyły się na trzech próbach wystrzelenia prototypu. W 1951 Stany Zjednoczone wcieliły w życie nowy projekt rakiety, B-65 (później zmieniony na Atlas). Pierwszym amerykański ICBM, który pomyślnie przeszedł próby był Atlas A, odpalony po raz pierwszy 17. grudnia 1957 roku, cztery miesiące po pierwszym locie rosyjskiego R-7.

Wczesne modele ICBM charakteryzowały się ogromnymi, w porównaniu do aktualnych pocisków, rozmiarami. Głównym powodem mniejszego metrażu nowszych modeli są dużo mniejsze i lżejsze głowice. Wszystkie starsze typy ICBM używały płynnych paliw, obecnie natomiast stosuje się paliwa stałe.

Oto przykłady międzykontynentalnych rakiet balistycznych. Pociski podzielono na kraje, w których zostały stworzone:

* USA: Atlas, Tytan 1, Tytan 2 (odpalany z silosu naziemnego), Minuteman 1/2/3 (odpalany wyłącznie z silosu naziemnego), Polaris, Posejdon.
* Rosja: MR-UR-100, R7, R-9, R-16, UR-100N.
* Chiny: DF-3 (wycofany), DF-6 (wycofany), DF CSS –X-10 (projekt niedawno wycofany i zastąpiony przez DF-31A), DF-5 CSS-4.
* Indie: Surya-I/ Agni-IV (ukończenie projektu przewidziane na 2010 rok), Surya-II (we wczesnej fazie badawczej), Surya-III (spekulacje o istnieniu).