Tengu, doborowa grupa żołnierzy, której stawić czoło musieliśmy na pokładzie Arsenal Gear. Nazwa drużyny tej nie jest jedynie nic nieznaczącym słowem, a kolejnym w Metal Gear Solid 2 nawiązaniem do świata duchowego. Poniższy tekst przybliży Wam mityczne pierwowzory grupy specjalnej.

Tengu (天狗 Niebiańskie psy), to rasa nadnaturalnych stworzeń pojawiających się w japońskim folklorze, sztuce, teatrze, oraz literaturze. Najczęściej nazywani są yōkai (potworne duchy), a czasami czczeni jako Shinto kami (duchy bogów). Pomimo faktu, że ich nazwa wywodzi się od chińskiego demona przypominającego psa, początkowo uznawano, że przyjmują one postać ptaków padlinożernych i zazwyczaj przedstawiano je jako połączenie tych zwierząt z ludźmi. Pierwsi Tengu ukazywani byli jako postacie z ogromnymi dziobami, ale bardziej uczłowieczono tę część ich ciała i stała się ona olbrzymim nosem, który dziś jest ich cechą charakterystyczną.

W buddyzmie Tengu bardzo długo uważani byli za złe demony przywołujące wojnę. Jednakże wraz z upływem czasu opinia o nich zmieniła się i stały się one ochronnymi, choć nadal niebezpiecznymi, duchami gór i lasów. Tengu zazwyczaj przedstawieni są pośród swoich towarzyszy – Yamabushi.

Pochodzenie

Określenie Tengu, podobnie jak i znaki zastosowane do jego zapisania, zostały zapożyczone z imienia drapieżnego demona wywodzącego się z chińskiego folkloru, zwanego Tiāngoǔ. Stworzenie to w chińskiej literaturze opisywane jest na wiele sposobów, ale najczęściej poprzez postać groźnego, przypominającego połączenie człowieka z psem, potwora. Wyglądem przypomina spadającą gwiazdę bądź kometę. Monstrum wydaje dźwięki podobne do uderzeń błyskawicy i sprowadza wojnę tam, gdzie tylko upadnie.

Pierwsza japońska wzmianka o Tengu pochodzi z roku 720, a ukazała się w 23. rozdziale księgi Nihon Shoki. Pojawia się tam, poprzedzająca wybuch powstania, spadająca gwiazda zidentyfikowana przez buddystów jako boski pies. W jaki sposób Tengu zmienił się z psa meteora w człowieka – ptaka niewiadomo. Niektórzy japońscy uczeni uważają, że obraz taki zbliżony jest do hinduskiego bóstwa – orła Garuda, który pojawił się w buddyjskich tekstach jako jedna z najważniejszych ras nieludzkich.

Późniejsza wersja Kujiki, starożytnego japońskiego tekstu historycznego, wymienia imię Amanozako należące do potwornej bogini, urodzonej z wyplutej nienawiści boga Susanoo, a znaki użyte w opisie oznaczają bóstwo Tengu (天狗神). Księga ta przedstawia Amanozako jako krwiożercze stworzenie potrafiące latać, posiadające ciało człowieka i głowę bestii z długim nosem, uszami i wielkimi zębami, które mogą przegryźć nawet stal. Osiemnastowieczna księga Tengu Meigikō (天狗名義考?) sugeruje, że bogini ta może być rzeczywistym przodkiem Tengu.

Złe duchy

Pierwsze opowieści traktujące o Tengu znajdują się w Konjaku Monogatari, opublikowanej pod koniec ery Heian. Przedstawieni zostali oni tam jako kłopotliwi przeciwnicy buddyzmu, którzy zwodzą ludzi fałszywymi obrazami Buddy, porywają mnichów, wchodzą w ciała kobiet, aby uwieść świętych, okradają świątynie, a nawet dają moc tym, którzy oddają im hołd. Często udają mnichów i zakonnice.

W wieku XII i XIII Tengu nadal przysparzali ludziom licznych problemów w życiu codziennym. Stali się złymi duchami, lub mnichami – heretykami, którzy zeszli na drogę Tengu (天狗道, tengudō). Zaczęli posiadać ludzi, zwłaszcza kobiety i dziewczyny. W dalszym ciągu walczyli z buddyzmem. Zwrócili także uwagę na rodzinę cesarską. Kojidan wspomina bezan cesarzowej, która była opętana, a Ōkagami o tym, że cesarz Sanjō został oślepiony właśnie przez Tengu.

Począwszy od wieku XIII Tengu zaczęli porywać młodych chłopców, a także mnichów. Młodzieńcy często wracali z powrotem, a mnichów znajdowano przywiązanych do koron drzew. Wszystkie ofiary powracały w obłąkańczym stanie zbliżonym do śmierci.

Arsenal Tengu próbujący oszukać Raidena

Wielkie i małe demony

W Genpei Jōsuiki, napisanej w okresie Kamakura, Go-Shirakawie objawia się bóg i podaje dokładne informacje na temat duchów Tengu. Stwierdza, że zeszły one na drogę Tengu, ponieważ jako buddyści nie mogli dostać się do piekła, a jako źli ludzie – do nieba. Autor opisuje wygląd poszczególnych Tengu: duchy mnichów, zakonnic, zwykłych ludzi, których za życia cechowała olbrzymia pycha. Bóg oznajmia, iż nie wszyscy z nich są równi. Inteligentni stali się Daitengu (大天狗), zaś ignoranci Kotengu (小天狗).

W Tengu Meigikō znajdziemy również listę Daitengu podaną przez Inoue Enryō:

* Sōjōbō (僧正坊) – góry Kurama
* Tarōbō (太郎坊) – góry Atago
* Jirōbō (二郎坊) – góry Hira
* Sanjakubō (三尺坊) – góry Akiba
* Ryūhōbō (笠鋒坊) – góry Kōmyō
* Buzenbō (豊前坊) – góry Hiko
* Hōkibō (伯耆坊) -góry Daisen
* Myōgibō (妙義坊) – góry Ueno
* Sankibō (三鬼坊) – z Itsukushima
* Zenkibō (前鬼坊) – góry Ōmine
* Kōtenbō (高天坊) – z Katsuragi
* Tsukuba-hōin (筑波法印) – z prowincji Hitachi
* Daranibō (陀羅尼坊) – góry Fuji
* Naigubu (内供奉) – góry Takao
* Sagamibō (相模坊) – z Shiramine
* Saburō (三郎) – góry Iizuna
* Ajari (阿闍梨) – z prowincji Higo

Zazwyczaj Daitengu przedstawiani są jako bardziej ludzcy, w przeciwieństwie do podległych im Kotengu, które cechuje większa zwierzęcość.

Duchy ochronne

Shasekishū, buddyjska księga z okresu Kamakura, dzieli Tengu na dobrych i złych. Wyjaśnia jednocześnie, że ci pierwsi rządzą tymi drugimi i są obrońcami, a nie wrogami buddyzmu. Mimo tego, iż duma bądź ambicja sprowadziły ich na drogę demonów, pozostają oni w zasadzie pozytywnymi postaciami, którymi byli za życia.

W XVIII i XIX wieku zaczęto obawiać się Tengu jako groźnych obrońców pewnych lasów. W zbiorze strasznych opowieści Sanshu Kidan, jedna z nich mówi o mężczyźnie, który zbierając liście zapuszcza się w głąb doliny, gdzie spotyka go nieoczekiwany grad. Następnie dowiaduje się od grupy wieśniaków, że znajdował się w miejscu, w którym egzystują Guhiny i ktokolwiek, kto zabierze stamtąd ze sobą chociażby liść, zginie.

W Sōzan Chomon Kishū (想山著聞奇集), napisanym w 1849 roku, autor opisuje zwyczaje drwali z prowincji Mino, którzy stosują specjalne ciasto ryżowe, aby przekupić Tengu, które w przeciwnym wypadku narobiłyby szkód. W innych prowincjach specjalna ryba, zwana Okoze, oferowana była Tengu przez drwali i łowców, w zamian za co mieli doświadczyć owocnego dnia. Ludzie w prowincji Ishikawa jeszcze niedawno uważali, że Tengu uwielbiają makrelę i dlatego też stosowano jej do odpędzania duchów.

W wielu japońskich religijnych kultach, Tengu czczeni są jako Kami (bogowie, lub dobre duchy). Przykładowo Tengu Saburō z Izuna czczony jest na tej górze i kilku innych jako Izuna Gongen (飯綱権現), jedno z ważniejszych bóstw w kulcie Bizuna Shugen, który wiąże się z lisicą czarodziejką i Dakini tantrycznego buddyzmu.

Sztuki walki

W wieku XIV Tengu zaczęli dokuczać ludziom niezwiązanym z buddyzmem i kojarzeni stali się z wojną. Legendy przypisują im wielką wiedzę i umiejętność walki.

Reputacja ta wywodzi się z czasów wielkiego wojownika Minamoto no Yoshitsune. Gdy Yoshitsune był młodym chłopcem, o imieniu Ushiwaka-maru, jego ojciec Yoshitomo został zabity przez klan Taira. Taira no Kiyomori, przywódca klanu, darował dziecku życie, ale pod warunkiem, iż uda się ono do świątyni znajdującej się na górze Kurama i zostanie mnichem. Jednakże pewnego dnia, w dolinie Sōjō-ga-dani, Ushiwaka natrafił na Tengu Sōjōbō. Duch nauczył chłopca sztuki władania mieczem, dzięki czemu młodzian mógł zemścić się na klanie Taira.

Początkowo przedstawiano działania Tengu jako kolejne próby demonów mające na celu pogrążenie świata w chaosie i wojnie, jednakże, gdy Yoshitsune stał się sławnym, jego potworny nauczyciel został przedstawiony w bardziej sympatyczny sposób. Jedna wersja historii głosi, że Ushiwaka jako jedyny z całej świątyni nie czuł obrzydzenia na widok Tengu i dlatego Sōjōbō zaprzyjaźnił się z nim i został jego nauczycielem.

Dwie historie pochodzące z XIX wieku kontynuują ten schemat. W Sōzan Chomon Kishū chłopak zostaje porwany przez Tengu i spędza z nim trzy lata. Następnie wraca do domu z magicznym pistoletem, który nigdy nie chybia.
Historia z prowincji Inaba opowiada o dziewczynce ze słabymi zdolnościami manualnymi, która zostaje opętana przez Tengu. Duch pragnie wskrzesić umierającą sztukę walki mieczem. Wkrótce pojawia się młody samurai, któremu Tengu objawił się we śnie. Nauczycielem młodzieńca zostaje opętana dziewczyna.
Niektóre plotki głoszą, że ninja również uczeni byli przez Tengu.

A co Wy sądzicie na temat Tengu? Czy są oni bardziej duchami chroniącymi Arsenal Gear, czy może też psotnikami utrudniającymi zadanie Snake’owi i Raidenowi?