Autorytaryzm (łac. auctoritas – powaga, wpływ) jest systemem rządów bezpartyjnych. Cała władza skupia się w ręku charyzmatycznego przywódcy, posiadającego autorytet, często nabyty z pomocą zasług osiągniętych w przeszłości (ojciec niepodległości, znakomity wódz, pacyfikator wojny domowej, reformator) wśród społeczeństwa. Najczęściej przywódcą tym jest żołnierz, który otacza się armią, pełniącą funkcję konsultanta i zaufanego powiernika najważniejszych rozkazów, które należy bezwzględnie wykonać. W Europie autorytaryzm rozpowszechnił się szczególnie w pierwszej połowie XX. wieku (po zakończeniu I. Wojny Światowej).

Fundamentem autorytaryzmu jest przeświadczenie o istnieniu ładu (np. religijnego, o równości wszystkich ludzi i ogólnej sprawiedliwości), który należy bronić w razie zagrożenia, a w razie czego przywrócić.

Autorytarny system władzy często zachowuje (głównie dla podtrzymania pozorów) cechy demokracji (np. wybory do parlamentu, akceptowanie ustaw przez parlament). Te elementy demokracji nie mają oczywiście żadnego znaczenia prawnego i politycznego, choć oficjalnie nie jest to podawane do wiadomości społeczeństwa.

System autorytarny bardzo często mylony jest z totalitaryzmem, gdyż w obydwu systemach do czynienia ma się z dyktatorem, naród traktowany jest jako masa, panuje cenzura, kontrola państwa, oraz wymuszanie siłą pewnych decyzji (co dotyczy wyłącznie szczególnie groźnych przeciwników ustroju). Co więcej, autorytaryzm dopuszcza nawet rozbieżność zdań na temat decyzji podejmowanych przez rządzących. System ten nie jest stosowany w krajach dobrze rozwiniętych, głównie za sprawą tego, iż niezwykle łatwo może przerodzić się w totalitaryzm. Z założenia jest systemem przejściowym, który najczęściej pojawia się drogą zamachu stanu (czasami dokonanego w porozumieniu z obecną głową państwa), bądź w obliczu pogłębiającego się chaosu; i ma za zadanie funkcjonować do momentu powołania zbiorowości ludzi kompetentnych, będących w stanie zapewnić państwu rozwój i znaczenie na rynku międzynarodowym. Założenia te jednak wraz z upływem czasu zanikają, a rządzący usiłuje utrzymać się przy władzy jak najdłużej.

Przywódca polityczny, dzięki swojemu autorytetowi, cieszy się poparciem znacznej części społeczeństwa. Często odbiera cześć i uwielbienie podczas różnego rodzaju uroczystości, manifestów, parad, pomimo, iż władca wcale nie żąda, aby ludzie czcili go w ten sposób. Rządzący wymaga od nich jedynie posłuchu względem ustanowionych decyzji i obowiązującego prawa. Ludność bezgranicznie mu ufa i przekonana jest, że nasz zbawca ma zawsze rację. Inna część społeczeństwa godzi się z jego panowaniem, dostrzegając pozytywne skutki ustabilizowania się sytuacji państwa pod rządami władcy, bądź na zasadzie czerpania własnych korzyści z takiego systemu sprawowania rządów.

Autorytaryzm posiada różne odmiany, sklasyfikowane wg idei, których ma bronić:

– autorytaryzm religijny (lub antyreligijny)
– autorytaryzm nacjonalistyczny

Cechą wspólną wszystkich tych odmian jest antyparlamentaryzm. E. Nolte, badacz ustrojów, powiedział: Autorytarną można nazwać każdą formę ustrojową, w której przyznaje się wyższą pozycję innemu elementowi władzy naczelnej niż parlament. Autorytaryzm jest więc systemem antydemokratycznym. Innymi cechami wspólnymi odmian są: uznanie niezależności własnego kraju za najwyższe dobro; motywowanie decyzji politycznych tradycyjnie pojmowaną moralnością, często wywiedzioną z zasad wiary; przekonanie, że społeczeństwo jest bytem najważniejszym i pierwszorzędnym; uszanowanie dla własności prywatnej.

Autorytaryzm bardzo bliski jest konserwatyzmowi, z którym łączy go szacunek dla praw religii i tradycji, obrona własności prywatnej i rodziny.

Najbardziej znanym przykładem systemu autorytarnego (choć zazwyczaj nie kojarzonym z żadnym systemem władzy) jest bonapartyzm, czyli system rządów Napoleona Bonaparte. Rządy Francuza zawierały w zasadzie wszystkie cechy autorytaryzmu.

System władzy autorytarnej pojawił się również w sadze MGS, a dokładniej w starszych odsłonach serii, Metal Gear i Metal Gear 2: Solid Snake. Autorytarnym przywódcą był rzecz jasna Big Boss. Oddział Fox Hound, jaki poznajemy przy okazji Metal Gear Solid, w większości wcześniej stał po stronie Big Bossa. Do grupy należeli ludzie zaprawieni w wojnie (np. Sniper Wolf), ludzie cechujący się charyzmą i błyskotliwością rozumu. Mimo to podporządkowali się rozkazom Big Bossa, ponieważ jego autorytet był niepodważalny.

W Metal Gear Solid pałeczkę władcy przejmuje po ojcu Liquid. Przekonuje on do siebie ugrupowanie Fox Hound swoją bezwzględnością, determinacją, sporym doświadczeniem i umiejętnościami. Gdyby nie autorytet, jaki niewątpliwie posiadał bliźniak Snake’a, ani Wolf, ani Mantis, czy Raven z pewnością nie wzięliby udziału w tak ryzykownej akcji. To dzięki swojej charyzmie Liquid zawdzięczać może zwerbowanie między innymi Psycho Mantisa, który najprawdopodobniej poznał historię Węża, gdy zajrzał w głąb jego umysłu i przekonał się, że jego wódz to człowiek będący w stanie doprowadzić nawet najtrudniejszą misję do pomyślnego finału. Mantis zdał sobie sprawę, iż Liquid posiada nadzwyczajną mentalność i cechy prawdziwego przywódcy, które zaowocują bezwzględnością na polu walki. Uświadomił sobie, że rozkazy Węża niosły będą ze sobą konieczną dozę okrucieństwa. Być może właśnie dlatego Mantis pragnął zabić jak największą liczbę ludzi.

Raven po walce z Solidem stwierdza, iż był ze Snake’a doskonały przeciwnik. Podczas starcia Solid opętany jest przez demona, zupełnie jak zwierzchnik Vulcana, Liquid. Słowa takie również wzbudzać mogły szacunek i chęć służenia takiemu typowi człowieka.