Nikita Siergiejewicz Chruszczow – ( ur. 17.04.1894 zm. 11.09.1974) Po śmierci Józefa Stalina objął urząd I sekretarza KC KPZR od 1 marca 1953 do 14 października 1964 roku. Wcześniej był aktywnym działaczem partyjnym m.in. bolszewików. W roku 1956 rozpoczął proces „destalinizacji”. Próbował także zreformować gospodarkę planową (Socjalizm) nie zmieniając jej założeń. Godną uwagi jest przytoczenie polityki zagranicznej Chruszczowa (która, jak wiemy, ma swoje odzwierciedlenie w fabule MGS3): Chruszczow próbował pogodzić „pokojowe współistnienie” ze staraniami do dominacji w czasie „Zimnej wojny” nad USA. Jedną z prób było umieszczenie rakiet z ładunkami nuklearnymi na Kubie. Jednakże USA na czele z prezydentem Kennedy’im zareagowało ostro, pojawiło się zagrożenie wybuchem wojny. Chruszczow w końcu wycofał się z Kuby. Był to tzw. „Kryzys Kubański” W skutek związku zawiązanego przez m.in. Breżniewa, został wydalony z rządu – października 1964.

Lyndon Baines Johnson (LBJ) (ur. 27 sierpnia 1908 r. – zm. 22 stycznia 1973 r.) Po tragicznej śmierci prezydenta Kennedy’ego, 22 listopada 1963 roku został 36 prezydentem USA – wcześniej był wiceprezydentem od 1961-1963. We wcześniejszych latach pracował jako nauczyciel i służył w marynarce wojennej w walkach przeciw Japończykom. Jego polityka zakładała walkę z ubóstwem, zapewnienie opieki medycznej każdemu obywatelowi oraz zreformowanie edukacji. Dążył do pełnego równouprawnienia afroamerykanów i białych w USA. W polityce zagranicznej starał się zwiększać zaangażowanie USA w wojnie z Wietnamem, chociaż z początku był niechętny wojnie którą rozpoczął prezydent Kennedy a Johnson był zmuszony ją kontynuować. W roku 1968 zrezygnował z przywileju ubiegania się o wybór na drugą kadencję. Biały dom opuścił w styczniu 1969 roku. Zmarł na zawał serca na swym ranczo nieopodal Johnson City.

Leonid Iljicz Breżniew (1906-1982) polityk radziecki, kierował polityką swojego kraju od października 1964 r., kiedy został I sekretarzem KC KPZR. Stało się to po zamachu stanu zorganizowanym w tym samym roku przez niego i współpracowników, przez który od władzy został odsunięty Chruszczow. Od tego czasu stopniowo zwiększał swoje wpływy: w 1966 r. został sekretarzem generalnym, w 1977 r. marszałkiem ZSRR, a rok później najwyższym zwierzchnikiem sil zbrojnych. W polityce wewnętrznej zatrzymał „destalinizację”, zrezygnował z eksperymentów gospodarczych i ustrojowych zapoczątkowanych za panowania Chruszczowa. Wady i niepowodzenia gospodarcze zakrywał poprzez propagandę. W polityce zagranicznej „ochłodził” stosunki międzynarodowe poprzez tłumienie powstań antykomunistycznych w krajach socjalistycznych. Pogorszył stosunki z Chinami oraz w późniejszym okresie z Zachodem poprzez zbrojną interwencję w Afganistanie. Prowadził „wyścig zbrojeń” (wysyłanie rakiet w kosmos etc.), co osłabiło gospodarkę. Czasy jego panowania wiążą się z korupcją i niekompetencją aparatczyków i KGB. Był bardzo próżny, np. odznaczył się 7 medalami im.Lenina. Zmarł w Moskwie 10 listopada 1982.

John Alex McCone (ur. 4 stycznia 1902, zm. 14 lutego 1991) – od listopada 1961 do kwietnia 1965 dyrektor Centrali Wywiadu – CIA, mianowany na stanowisko przez prezydenta Kennedy’ego w miejsce Allena Dullesa. Absolwent wydziału inżynierii Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, zatrudniony później na różnych stanowiskach produkcyjnych i kierowniczych w przemyśle z kilkoma przerwami na prace w instytucjach rządowych, m.in. w latach 1947 – 1948, gdy był członkiem Prezydenckiej Komisji Polityki Powietrznej (President’s Air Policy Committee); był także zastępcą sekretarza obrony w 1948, podsekretarzem sił powietrznych 1950 – 1951 oraz przewodniczącym Komisji Energii Atomowej 1958 -1960. W czasie Kubańskiego Kryzysu Rakietowego członek tzw. Komitetu Wykonawczego (EXCOMM) – ścisłego grona osobistych doradców prezydenta Kennedy’ego; jeden z przeciwników planu inwazji na wyspę Kubę. W następnych latach McCone odegrał zasadniczą rolę w rozbudowie obecności wywiadu Stanów Zjednoczonych w Wietnamie. Jako dyrektor uważany był początkowo w CIA za pozbawionego doświadczenia w pracy wywiadowczej i outsidera. Cieszył się jednak pełnym zaufaniem Johna i Roberta Kennedy’ch i zdołał w znacznej mierze odbudować międzynarodową reputację Agencji, mocno nadszarpniętej po klęsce w Zatoce Swin. Po odejściu ze stanowiska DCI McCone został mianowany przedstawicielem Stanów Zjednoczonych w Watykanie. Zmarł w 1991.

Robert McNamaraa (ur. 9 czerwca 1916) – od 1961 do 1968 był sekretarzem obrony w USA. Początkowo miał nim zostać Robert A. Lovett, jednakże odrzucił propozycję. To on zaczął nastawiać działania armii USA bardziej na szybkie, zgrane ataki, bez wykorzystywania broni nuklearnej. Zwiększył liczebność zarówno czynnych żołnierzy jak i rezerw. Jego głównym celem jako sekretarza obrony było przekonanie ZSRR, że nuklearny atak na zachód wywołałby natychmiastowy odwet ze strony USA, co doprowadziłoby do kolejnej wojny. W przeciwieństwie do McCone’a był zwolennikiem ataku na Kubę, czego bardzo żałował, gdy odchodził ze stanowiska. Sprzeciwiał się wprowadzeniu systemu rakiet anty balistycznych na terenie USA, uważał że w przypadku konfliktu z ZSRR nie da to niczego. Uważał, że najlepszą obroną jest kompletny atak nuklearny. Ograniczył wydatki na wojsko łącząc wiele grup pracujących nad odrębnymi projektami, jednym z efektów tego działania było powstanie Defense Inteliigence Agency. Za swoje zasługi do kraju został wielokrotnie odznaczony. Od 1968 do 1991 pracował jako szef Banku Światowego.