Obyekt 279 był radzieckim prototypem ciężkiego czołgu. Stworzony w osiedlach przemysłowych miasta Kirov przez grupę, której przewodził inżynier L. Troyanov. Prototyp powstał w 1957 roku. Głównym celem wykonania tego typu czołgu było pragnienie posiadania broni będącej w stanie walczyć w trudnym terenie (czołg był niczym samochód terenowy, mógł jeździć po grząskich i nierównych obszarach), co dawało przewagę w postaci łamania barier obronnych wroga z pozycji, z której najmniej spodziewał się on ataku.

Pojazd wyposażony został w cztery gąsienice zamontowane na dwóch podłużnych, metalowych belkach, które służyły dodatkowo za zbiorniki paliwa. Kadłub pokryty był cienką, eliptyczną tarczą, chroniącą maszynę przed pociskami typu HEAT. Na tarczę tę składały się wielkie odlewy nieregularnych struktur o różnych grubościach. Dodatkowo całość zamontowana została pod spadzistym kątem. Miało to również zapobiegać przewracaniu czołgu przez fale uderzeniowe wybuchów. Wieżyczka otoczona była panelami chroniącymi przed pociskami przeciwpancernymi. Panele zamontowano pod kątem 70 stopni.

Czołg wyposażony został w 130 milimetrowa, gwintową armatę czogłową (wykorzystującą naboje APSD, które wystrzeliwane były z prędkością 1000 m/s). W pojeździe zamontowano również ciężki karabin maszynowy – KPV. Czołg posiadał dwuczłonowy stabilizator Groza. Działo wyposażono w półautomatyczny system ładowania. System kontroli siły ognia zawierał zaś radar, autonamierzanie, oraz celownik nocny L2 z reflektorem IR.

Hydropneumatyczne zawieszenie czołgu zawierało kompleks hydrotransformerów, oraz trzybiegową, planetarną skrzynię biegów. (Trudne do zrozumienia, a co dopiero do dokładnego przetłumaczenia. Za nieścisłości przepraszam – przyp. Infernal) Czołg posiadał również ochronę NBC, system automatycznego ostrzału i aparatury rozgrzewające bądź chłodzące cały osprzęt.

Nacisk na ziemię tego ciężkiego pojazdu nie przekraczał 0,6kg/cm2. Łańcuchy gąsienicowe przebiegały praktycznie wzdłuż całej długości gąsienic. Takie rozłożenie wagi, oraz łańcuchy dodatkowe, umożliwiały maszynie poruszanie się po grząskim, a nawet bagnistym terenie, miejscach wycinki drzew, czy przeszkodach przeciwczołgowych itd. W dodatku, dzięki swojej maksymalnej prędkości, czołg był w stanie skutecznie przemieszczać się nie tylko po drogach, ale także i na przełaj. Silny, 16-cylindrowy silnik o mocy 1000 koni mechanicznych, rozpędzał ten 60-tonowy pojazd do prędkości 55 km/h. Przy całkowitym zatankowaniu maszyna mogła przebyć na jednym zbiorniku paliwa nawet 300 kilometrów.

Obyekt 279 przeszedł pomyślnie wszystkie próby, wszelkie zamierzenia zostały zrealizowane. Jak się jednak później okazało, projekt został porzucony, jak wszystkie prototypy ciężkich czołgów, w 1959 roku przez Nikitę Chruszczowa, który był zwolennikiem lżejszych, szybszych maszyn, takich jak IT-1. Jedyny ślad po tym niesamowitym pojeździe znajduje się dziś w Muzeum Czołgów w Kubince. Obyekt wystawiony jest tam jako eksponat. Kubinka znajduje się 50 km od Moskwy.

Charakterystyka generalna:
Rok produkcji (prototyp): 1957.
Waga: 60 ton (wraz z pełnym zbiornikiem paliwa).
Pancerz: 305 mm (wieżyczka); 269 mm(kadłub).
Działka: 130 mm M-65, gwintowane.
Szybkość ładowania: 5-7 pocisków na minutę.
System ładowania: Półautomatyczny.
Działa maszynowe: 14.5 KPVT.
Stabilizator działa: Groza.
Celownik nocny: L2 z aktywnym reflektorem IR.
Silnik: 2DG-8M lub DG-1000.
Moc: 1000 lub 950 koni mechanicznych (zależne od silnika).
Prędkość maksymalna: 55 km/h.
Ilość miejsc: 4 (dowódca, obsługa dział, kierowca, ładowacz pocisków).