Pierwszą i czwartą odsłonę sagi Metal Gear Solid z pewnością łączyć będzie wiele. W chwili obecnej wiemy, że elementami wspólnymi będą m.in. pseudonimy członkiń oddziału Beauty and the Beast. W związku z tym nasuwa się pytanie: co mogą symbolizować niniejsze kryptonimy? Odpowiedzi szukajcie w poniższym artykule.

Ośmiornica

Marinus Idolum – ośmiornica Duch Morza.
Europejskie historie związane z ośmiornicą zaczyna opowieść o Jazonie i Argonautach. W wyprawie po złote runo drużyna napotkała na swojej drodze olbrzymie stworzenie, które podróżujący widzieli po raz pierwszy. Miało ono osiem ramion, a wielkością dorównywało ich statkowi – Argo. Każde z ramion było pokryte ssawkami. Stworzenie przypominało ducha i atakowało spod powierzchni wody. Czterema ramionami chwyciło statek, a tymi wolnymi próbowało ściągnąć Argonautów pod wodę. Ci natychmiast chwycili za broń i rozpoczęli walkę. Przez wiele godzin bezskutecznie uderzali w ramiona stwora. W końcu zlitował się nad walczącymi Posejdon, władca mórz. Doradził Jazonowi by razem z Argonautami wysmarował się tłuszczem, dzięki czemu ośmiornica nie wykorzysta skutecznie swoich ssawek. Rada okazała się skuteczna. Martwe ciało ośmiornicy Posejdon przeniósł do niebios.

Ośmiornica według wierzeń Indian z północnego zachodu jest cudownym i wyjątkowym stworzeniem; ostatecznym duchowym pomocnikiem. Jej zmienna natura objawia się dostosowaniem ciała do otoczenia i w polowaniu. Ośmiornica posiada zdolność zmiany koloru, kształtu, a nawet wzorów na skórze. W obronie wyrzuca z siebie ciemny olej. Swoje legowiska tworzy przestawiając kamienie, dokładnie bada środowisko, zbiera pożywienie, a broni się podnosząc wszystkie osiem ramion, przez co wydaje się być dużo większa. Wszystko to znamionuje niezwykłą inteligencję zwierzęcia.
Zachowanie stworzenia sugeruje powiązania zarówno z ludźmi jak i z istotami nadprzyrodzonymi. Ośmiornica pojawia się często w dziełach szamanów, z pewnością ze względu na swoje zdolności. W wielu religiach, przykładowo klanu Tshimshian Eagle, jest głównym zwierzęciem wiary. W innych, tak jak chociażby w klanie Haida, jest to zwierzę magiczne.
Mity opowiadają o gigantycznych, diabelskich stworzeniach, które niszczą od czasu do czasu kajaki, a nawet całe wioski. Ośmiornice często przedstawiane są wraz z innymi zwierzętami. Niektóre plemiona uważają, że liczba ich ramion jest magiczna, co sprawia, że ośmiornice postrzegane są w zupełnie innym świetle.
Często uważa się, że służą one Kumugawe, władcy świata podwodnego. Są również symbolem bogactwa w mitologii Kwakwaka’wakw.

W mitologii Mikronezyjskiej pojawiają się trzy postaci odgrywające role psotników. Najczęściej są to szczur, krab, żółw, oraz ośmiornica. Jedna ze szczególnie znanych historii opowiada o krabie i szczurze kłócących się. Powodem kłótni było to, iż szczur nie podzielił się pokarmem. Krab, w ramach zemsty, oczekuje aż reszta wyruszy na morze, po czym wykonuje dziurę w kajaku, którym podróżować miał szczur. Przybywa ośmiornica, która ratuje szczura. Ten z kolei w czasie podróży pożera włosy swojego wybawcy. Po dopłynięciu do brzegu szczur naśmiewa się z łysiny ośmiornicy. Inna wersja mitu głosi, że to żółw ratuje szczura, który potem wzywa wszystkie zwierzęta by zabiły i zjadły ratownika.

Modliszka

Modliszka jest najstarszym stworzeniem utożsamianym z Bogiem. Buszmeni uważają ją za uosobienie Boga na ziemi: głos nieskończoności w tym co najmniejsze, a także za boskiego posłańca. Gdy się ją ujrzy należy szukać wiadomości. W afrykańskich kulturach jest bardzo często kojarzona z powrotem martwych do życia. Mantis to greckie określenie proroka, osoby o nieznanych mocach.
Modliszka wskazuje również drogę. W kulturach arabskich owady te kierowały pielgrzymów do Mekki, najświętszego miejsca dla wyznawców Islamu. W Afryce pomagały odnaleźć owce i kozy. We Francji natomiast uważa się, że modliszki wskazują zagubionym drogę do domu.
Inne wierzenia podają, że modliszki przychodzą do nas wtedy, gdy potrzebujemy ciszy i spokoju. Zazwyczaj pojawiają się, kiedy zapełnimy nasze życie tak bardzo, że nie słyszymy już głosu rozsądku.
Modliszki są niezwykle cierpliwe. Stały się symbolem skupienia i medytacji. W Chinach przez długi okres czasu podziwiano je za starannie dobierane ruchy. Nigdy nie ruszają się, dopóki nie mają 100% pewności co do tego, że ów ruch jest konieczny. Jest to dla nas wiadomość, mówiąca, że mamy kontemplować i dbać o równowagę pomiędzy duszą a umysłem.

Modliszka symbolizuje więc:

– spokój
– świadomość
– kreatywność
– równowagę
– intuicję

Kruk

Duży, inteligentny, prawie całkowicie czarny ptak. Od najdawniejszych czasów towarzyszył ludziom. Jego postać traktowana jest zarówno jako zły i dobry omen. Europejczycy od wieków kojarzyli kruki z wojną, śmiercią i duchami.
Jednakże nie zawsze uważane były one za złe, wręcz przeciwnie, przynosiły światło i sprawiedliwość. Ceniono je za inteligencję, cwaniactwo, wielbiono jako ptaki przynoszące światło, prawdę i dobro.
Kruk pojawia się już w mitologii starożytnych Greków. Corvus był sprzymierzeńcem Apolla, który to w rydwanie przewoził słońce nad światem, oraz oświecał życie prawdą. Bóg ten słynął także ze swoich przepowiedni. Corvus był sługą oraz posłańcem Apolla. To właśnie on dostarczał przepowiednie boga. Był również jego talizmanem.
Celtowie wierzyli, że kruki są łącznikami ze światem nadnaturalnym. Ich boginie: Badb, Nemain, oraz Morrigan, mogły zamieniać się w te ptaki.
Dla Druidów przepowiadających przyszłość z lotów ptaków, kruki były niezwykle istotne, gdyż przynosiły wiadomości z zaświatów.
Kruk siedzi na ramieniu bohatera Ulsteru – Cú Chulainn, co symbolizuje ulotność duszy.
W mitologii nordyckiej, Odyn miał na swoje usługi dwa kruki – Myśl i Pamięć. Jeden z nich dostarczał władcy bogów informacje o świecie.
Indianie zamieszkujący północno zachodnią część Ameryki północnej wierzą, że kruk ukradł Najwyższemu słońce i księżyc, po czym umieścił je na nieboskłonie po to, aby korzystali z nich ludzie. Wielu uważa, iż to właśnie kruk powołał do życia pierwszych ludzi, lub odkrył pierwsze ludzkie dzieci. Kruk bardzo często przedstawiany był wraz z bogiem Tricksterem – kojotem.
Ptak ten uznawany jest także za przyczynę wszelkich zmian, stoi za tym jego ciekawska natura. Kruki szybko się nudzą, ciągle szukają nowych wrażeń, działają szybko, czasem ostrożnie, ale zawsze kierują się chciwością.
Mieszkańcy południa uważali natomiast, że kruk jest duchem – obrońcą. Miał być wcieleniem dusz wojowników.

Jeżeli chodzi zaś o Inuitów, kruk jest u nich centralną postacią mitologii. Zgodnie z ich wyobrażeniami, to on współtworzył świat oraz został obdarzony nadprzyrodzonymi mocami.
Obecność kruków na polach walki jest o wiele bardziej prozaiczna niż przeświadczenie o złym omenie czy ucieleśnieniu dusz wojowników. Są to po prostu ptaki padlinożerne.

Wilk

W greckiej mitologii, Charon przewożący zmarłych na drugą stronę Styksu nosił wilcze uszy. Hekate, bogini śmierci, często ukazywana była z trzema wilczymi głowami.
Ateńczycy bardzo szanowali wilki, a każdy kto zabił któregoś musiał zapłacić za pogrzeb zwierzęcia.
Publikacja Gilgamesh zawierała informacje o bogini Ishtar, która zamieniała swoich wrogów w wilki.
Mitologie indo – europejskie z reguły przedstawiają wilka jako stwora o demonicznym pochodzeniu. Staroislandzkie sagi ukazują go jako symbol tajemniczych mocy. Odynowi, nordyckiemu bogu wojny i śmierci, towarzyszyły dwa wilki – jeden z nich, Fenrir, odegrał ogromną rolę w zniszczeniu świata. Jak pisze Grimm, dwójka stworzeń goni na zmianę słońce i księżyc, a świat skończy się gdy je złapią.
W Egipcie wilk był strażnikiem świata podziemnego, oraz bogiem śmierci. Wczesne legendy z Indii przedstawiają go jako złe i zdradliwe stworzenie. Chrześcijaństwo posunęło się o krok dalej i stwierdziło wprost, że wilk to diabeł. Wiele wschodnio-europejskich legend opowiada o stworzeniu wilka przez diabła.
W dużej ilości języków świata samo słowo wilk ma znaczenie negatywne: w szwedzkim i norweskim odpowiednikiem wilka jest varg, w islamskim vargr, które to słowa oznaczają złą osobę. Gockie określenie vargs, warg w starym wysokim niemieckim, warc w średnim wysokim niemieckim, verag w staroangielskim, oznaczały mordercę, dusiciela, złego ducha, osobę wyjętą spod prawa. Łacińskie słowo lapus, oznaczające wilka, jest również określeniem wiedźmy.
Jednakże wilk pojawia się w wielu mitologiach także jako pozytywna postać. Najbardziej znana legenda związana jest z wilczycą, która swoim mlekiem wykarmiła Remusa i Romulusa, założycieli Rzymu. Mongołowie mówili o sobie synowie niebieskiego wilka, potomkowie mitycznego wilka, który zstąpił z nieba.
Dla Rzymian wilk był bogiem wojny, aczkolwiek nie w złym znaczeniu. Wojownicy nazywani byli szarżującymi wilkami, gdyż widziano w zwierzętach tych przejaw heroizmu. Imiona takie jak Wolfgang, Wolfdietrich, czy Wolfram, stanowią nawiązanie do wilków.
Kurdowie sami siebie nazywają wilkami.
Indianie z Ameryki Północnej od zawsze z szacunkiem odnosili się do tych zwierząt. Wiele ludów z północnego zachodu wybierało wilka jako swój totem. Robili tak, ponieważ widzieli w nim dobrego łowcę. Często utożsamiano to ze specjalną siłą, którą człowiek musi posiąść by być takim jak wilk. W mitach stworzenia świata wilk odgrywa istotną rolę, chociażby u Kwakiutl z Brytyjskiej Kolumbii. Głosi on, iż przodkowie ludzi zdjęli maski wilków i stali się ludźmi. Według wierzeń plemienia Ute z Gór Skalistych, wilk niósł na grzbiecie ciężki worek, w końcu nie mógł już podążać dalej i pozostawił pakunek. Ten pękł i wypłynęli z niego ludzie, którzy zasiedlili całą ziemię.
Wilk jest silnym duchowym symbolem. Uznawany za nauczyciela i pomocnika. U wszystkich plemion Gwiazda Wilków była czerwona. Jest to najjaśniejsza z gwiazd na północnej półkuli, zwana także jako Sirius. Droga mleczna była śladem, który pozostawił wilk biegnąc do nieba.
Wycie tego zwierzęcia było przez Indian uważane jako forma komunikowania się ze światem duchowym.
Z drugiej strony, część plemion obawia się wilka. Indianie Nawaho uważali, że wilki to wiedźmy w przebraniu. Inne ludy wierzyły, że ich wrogowie mieli w ciele duchy wilków.