SNAKE: Liquid Snake.
CAMPBELL: Liquid Snake. Mężczyzna z takim samym kryptonimem jak ty.
SNAKE: Powiedz mi, co o nim wiesz.
CAMPBELL: Walczył w czasie Pierwszej Wojny w Zatoce jako nastolatek, najmłodsza osoba w SAS. Jego zadaniem było odnalezienie i zniszczenie stanowisk rakietowych SCUD. Sądzę, że Ty również tam byłeś. Czy to nie ty infiltrowałeś zachodni Irak z plutonem Zielonych Beretów?
SNAKE: Byłem wtedy jeszcze dzieciakiem.
CAMPBELL: Szczegóły są tajne, ale zdaje się, że on penetrował Bliski wschód jako agent SIS.

2 sierpnia 1990 roku Irak po zgromadzeniu sił zbrojnych przy granicy z Kuwejtem, rozpoczął szturm na miasto Kuwejt. Po zajęciu najważniejszych budynków urzędowych, ogłosił aneksję państwa. Emir i rząd Kuwejtu schronili się w Arabii Saudyjskiej, gdzie również próbowała dostać się kuwejcka armia. W czasie inwazji zniszczona została cała marynarka wojenna Kuwejtu oraz kilkanaście wyrzutni rakietowych. 8 sierpnia parlament iracki ogłosił Kuwejt swą dziewiętnastą prowincją. Agresja ta była uzasadniana przekraczaniem przez Kuwejt limitów wydobycia ropy oraz bezprawnym użytkowaniem przygranicznego pola naftowego. Spotkała się niemal z jednoznacznym potępieniem ze strony społeczności międzynarodowej (poparcia udzieliły Irakowi tylko Jordania i Jemen), czego wyrazem były rezolucje Rady Bezpieczeństwa nakładające embargo na handel z Irakiem, wprowadzające zakaz importu irackiej ropy. Powstała też koalicja 28 państw (w tym ZSRR) pod przewodnictwem USA, która z upoważnieniem Rady Bezpieczeństwa podjęła się realizacji operacji wojskowej pod kryptonimem Pustynna Burza, gdy Irak nie wycofał się z Kuwejtu do wyznaczonego terminu – 15 I 1991. Działania zbrojne trwały od 17 I do 28 II i polegały na bombardowaniach Iraku oraz w ostatniej fazie – ataku lądowym powstrzymanym poprzez akceptację przez Irak rezolucji ONZ. Koalicja antyiracka zastosowała w walce najnowocześniejsze rodzaje broni (tzw. „broń inteligentna”). Irak próbował wywołać konflikt o większym zasięgu atakując rakietami terytorium Izraela, użył także broni ekologicznej zapalając kilkaset szybów naftowych. Państwo Irackie spotkały dotkliwe sankcje ONZ – wypłacenie reparacji wojennych, znaczne ograniczenie wydobycia ropy, poddanie się ścisłej kontroli w zakresie produkcji i posiadania broni masowego rażenia.

SYNDROM WOJNY W ZATOCE PO 1991 ROKU

Liquid : Rok 1991, Wojna w Zatoce. Armia potajemnie wstrzykiwała żołnierzom „wojskowe” geny. Syndrom Wojny w Zatoce, o którym to mówiło setki żołnierzy powracających z wojny, był tego ubocznym efektem.

Tysiące żołnierzy wracających z wojny w Zatoce skarżyło się na poważne kłopoty zdrowotne. Lekarze nie potrafili podać przyczyn choroby, która wielu młodych mężczyzn zamieniła w niedołężnych, chorowitych ludzi. Od momentu ujawnienia pierwszych informacji o chorobie, weterani walczą o uznanie tego schorzenia za efekt udziału w wojnie w Zatoce. Żołnierze skarżyli się na przewlekłe zmęczenie, bóle głowy, dezorientację, dolegliwości mięśni i stawów, mdłości, opuchliznę i gorączkę. Debata na temat przyczyn choroby nic nie wyjaśniła. Niektórzy twierdzili, że schorzenie jest skutkiem szczepień, które miały chronić żołnierzy przed bronią biologiczną oraz chemiczną; inni uważali, że przyczyną choroby mógł być kontakt z uranowymi pociskami lub środkami owadobójczymi używanymi przez wojsko do ochrony żołnierzy przed insektami. Z kolei zdaniem sceptyków analizy statystyczne nie wskazywały, aby liczba zachorowań wśród weteranów była wyższa niż w normalnej populacji. Sądzili, że objawy mogły być efektem stresu. Jeszcze inni uważali, że przyczyną tych dolegliwości mogły być różne eksperymenty na żołnierzach. Oczywiście Pentagon do dzisiaj zaprzecza wszelkim oskarżeniom na temat rzekomych eksperymentów. Brytyjskie Ministerstwo Obrony przyznało, że w niektórych przypadkach dolegliwości można powiązać ze służbą w rejonie Zatoki Perskiej, ale odmówiło uznania syndromu wojny w Zatoce za oficjalną jednostkę chorobową.