US Army Special Force (czyli Zielone Berety, z angielskiego Green Berets), to jednostka specjalna wojsk lądowych Stanów Zjednoczonych. Grupa ta stacjonuje w Fayetterille, w Forcie Brag znajdującym się w północnej Karolinie. Oficjalnym mottem jednostki są słowa „De opresso” („To Liberate the oppressed)”, co znaczy tyle, co „uwolnić uciskanego”. Dokładnie 19 czerwca 1952 roku pułkownik Aron Banka zakłada zespół, który otrzymuje nazwę 10th SFGA (Specjal Force Grup Airborne). W skład zespołu w początkowym okresie jego istnienia wchodzili weteranie drugiej wojny światowej, Rangersi, a także żołnierze wojsk powietrzno-desantowych. Jednostka w pierwszym okresie swojego istnienia liczyła około 2,300 żołnierzy, a głównym jej zadaniem miało być przenikanie drogą powietrzną, morską lub lądową na terytorium wroga, na którym to ekipie za cel postawiono prowadzenie działań partyzanckich względem wojsk nieprzyjaciela. Zielone Berety trudniły się również początkowo czynnością wywiadowczą dokonywaną na zapleczu wroga, kiedy to żołnierze zespołu znajdowały się na obcym terytorium nawet do kilku miesięcy, bez dostaw żywności, amunicji, czy paliwa.

W roku 1953 10th SFGA została podzielona na dwie jednostki. Jedną z nich wysłano na teren Niemiec Zachodnich (a konkretnie do miejscowości Bad Tolz). Druga zaś pozostała w Forcie Bragg i została przemianowana na 77th SFGA. Dwie grupy treningowe wywodzące się z 77th SFGA wysłano do Japonii. Zespoły te prowadziły misje szkoleniowe w południowo- wschodnich krajach azjatyckich. Działały również w Wietnamie południowym. W 1957 r. z powyższych grup utworzono 1st SFGA na Okinawie, zaś w czerwcu roku 1960, 77th SFGA przekształcono na 7th SFGA. W tym też roku Fort Bagg odwiedził prezydent John F. Kennedy, który na prośbę żołnierzy zezwolił im na noszenie zielonych beretów, od których w przyszłości wywiedziona zostanie nazwa zespołu. Rok 1971 wprowadza zmniejszenie stanu osobowego jednostki. Zachodzą również inne zmiany, między innymi zmodyfikowano program szkoleniowy. W lipcu 1971 powstaje 1st SFOD („Delta Forces”), grupa przeznaczona do zadań antyterrorystycznych. Do podobnych celów utworzony zostaje w 1977r. zespół „Blue Light”. Jednostkę tą zlikwidowano jednak już rok po jej powstaniu. Tak więc zespoły tego typu rozmieszczone były po całym świecie. Wykonywały one także misje pokojowe i humanitarne w takich państwach jak:

* Wietnam
* Irak
* Afganistan
* Haiti
* Panama

W zależności od polityki danego państwa, członkowie Zielonych Beretów prowadzą działania pomocnicze dla sił uniemożliwiających dokonanie przewrotów lub wsparcia dla rebeliantów.

Szkolenie Zielonych Beretów.

Pierwszą zasadą, jaką kieruje się jednostka przy procesie rekrutacji, jest zasada doboru i selekcji pod względem jakości, a nie ilości.

Tak więc przyszli komandosi uczą się:
* Regulaminów
* Rozkazów polowych
* Sposobu czytania map
* Zasad patrolowania terenu
* Zasad planowania
* Sposobów patrolowania
* Dowodzenia
* Wykonywania różnorakich zasadzek
* Strzelectwa
* Rozpoznania:
a) urządzeń wojskowych
b) broni
c) wyposażenia
* Orientacji w terenie
* Rajdów na duże odległości

Przez cały ten czas odbywa się również wymagający trening fizyczny.
Następnie kandydaci na członków zespołu przechodzą:
* Kurs łączności
* Trening spadochronowy
* Trening snajperski
* Szkolenia paramedyczne
* Integrację grup dokonywaną w trakcie realnego działania, w małych jednostkach taktycznych
* Trening przeprowadzany pod ostrzałem z ostrej amunicji
* Infiltrację na teren wroga
* Szybkie szkolenie płynnego posługiwania się językiem, który jest dominujący na terenie przyszłych działań
* Rozpoznanie zwyczajów i kultur różnych regionów świata

Po kolejnym ciężkim treningu fizycznym, żołnierze przechodzą kurs SERE (czyli przetrwania, unikania, oporu i ucieczki). Na szkoleniu tym wykładane zostają między innymi:
* Metody budowy kryjówek
* Sposoby tworzenia prymitywnych:
a) busoli
b) broni
* Wspinaczka dokonywana bez zabezpieczenia
* Umiejętność plecenia lin
* Metody zdobywania pożywienia.

W końcowej fazie szkolenia żołnierze uczą się szeroko pojętej walki niekonwencjonalnej.
Komandosi przyswajają sobie sposoby doradzania, finansowania, szkolenia partyzantów, ukierunkowywania celów walki. Ważny składnik stanowią również działania wywiadowcze prowadzone na tyłach wroga. Walka niekonwencjonalna wymaga dodatkowo pomysłowości dowódców, oraz skuteczne wykorzystanie wszelkich możliwych środków, efektywnych planów działania, czy też zaskoczenia.

Struktura zespołu

Każda ekipa jest podzielona na małe grupy. Każda natomiast grupa złożona jest z kilku, bądź kilkunastu osób. Tego typu standardowa grupa, liczy tzw. „wielką czwórkę”, a także 8 ekspertów.
Czwórka ta, to:
* Dowódca oficer
* Zastępca oficera
* Sierżant wywiadu
* Najstarszy sierżant, nazywany sierżantem dowódcą.

Pozostała ósemka ekspertów, to ośmiu sierżantów, specjalistów w czterech dziedzinach:
* Starszy i młodszy specjalista ds. broni
* Starszy i młodszy saper
* Starszy i młodszy medyk
* Starszy i młodszy łącznościowiec

Fachowiec od spraw broni musi posiadać zdolność obsługiwania się wszelkim rodzajem broni z jaką może mieć do czynienia w trakcie wykonywania zadań. Saper powinien znać się na sposobach minowania, ale też nie mogą być mu obce podstawy konstrukcji budynków, elektryczności, a nawet stolarstwa. Saper jest w stanie wybudować studnie, lub inne przydatne urządzenia. Medyk zaś musi rzecz jasna być zdolnym do udzielania pierwszej pomocy, ustabilizowania rannego, zorganizowania jego ewakuacji, a jeśli zaistnieje taka potrzeba, to stawiania diagnozy i zajmowania się leczeniem chorego. Wszyscy komandosi przechodzą treningi współpracy i wspierania ludności sojuszniczej.